هفته  نامه بین المللی  همسر

در این نوشته به بازخوانی سخنان مولانا درباره امام علی(ع) پرداخته می شود و پیش از آن نیم نگاهی به زندگینامه و تطوراتی که ایشان برای رسیدن به قله های معرفت طی نموده است خواهیم انداخت.

به گزارش جهان نيوز به نقل از حبل المتین، یکی از فضائل امام علی(ع) فتح قلعه خیبر توسط ایشان است و خداوند تبارک و تعالی به ایشان نیرویی می بخشد که می تواند دَرِ قلعه خیبر را از جای برکند و به فاصله دور به پشت سر افکند:

«رَمَیْتُ بِهِ خَلْفَ ظَهْرِی أَرْبَعِینَ ذِرَاعاً» (الأمالی، ص 184)

مولوی در مثنوی دَر قلعه خیبر را تمثیلی از نفس دانسته که تنها یک انسان کامل همچون حضرت علی(ع) توان کندن آن را داراست:

یا تبر بر گیر و مردانه بزن
تو علی وار این در خیبر بکن
(مثنوی معنوی، ص 206)
بعد از آن هر صورتی را بشکنی
همچو حیدر باب خیبر برکنی
(مثنوی معنوی، ص 325)

زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم

گوش بنه عربده را دست منه بر دهنم

چونك من از دست شدم در ره من شیشه منه

ور بنهی پا بنهم هر چه بیابم شكنم

زانك دلم هر نفسی دنگ خیال تو بود

گر طربی در طربم گر حزنی در حزنم

تلخ كنی تلخ شوم لطف كنی لطف شوم

با تو خوش است ای صنم لب شكر خوش ذقنم

اصل تویی من چه كسم آینه‌ای در كف تو

هر چه نمایی بشوم آینه ممتحنم

تو به صفت سرو چمن من به صفت سایه تو

چونك شدم سایه گل پهلوی گل خیمه زنم

بی‌تو اگر گل شكنم خار شود در كف من

ور همه خارم ز تو من جمله گل و یاسمنم

دم به دم از خون جگر ساغر خونابه كشم

هر نفسی كوزه خود بر در ساقی شكنم

دست برم هر نفسی سوی گریبان بتی

تا بخراشد رخ من تا بدرد پیرهنم

لطف صلاح دل و دین تافت میان دل من

شمع دل است او به جهان من كیم او را لگنم